Nieuws

We zijn weer (beperkt) geopend

Landgoed Hoenderdaell (het park waarop wij gevestigd zijn) is weer beperkt geopend voor bezoekers en kunt u dus ook weer een kijkje nemen bij Stichting Leeuw.

U kunt alleen een bezoek aan ons brengen wanneer u een bezoek heeft ingepland via www.hoenderdaell.nl
Dit geldt voor jaarkaarthouders én dagkaarten. Op deze site staan ook de meest gestelde vragen en antwoorden.
U kunt dus niet bij de kassa een kaartje kopen.

We hopen jullie snel weer te zien.

DOOR DE OGEN VAN DE DIERVERZORGER (BLOG 14)

19 maart 2020

Sandra Kuijmans

Het Coronavirus

Het is het gesprek van de dag, overal. Het corona virus. Het heeft op allerlei manieren effect op ons allemaal. Zo ook bij ons. Het park is gesloten. Het werk blijft echter hetzelfde. We hebben net zoveel dieren, net zoveel schoonmaakwerk en net zoveel te voeren als altijd. Wel werken we met minder vrijwilligers dan anders, om ook hier te doen aan ‘social distancing’. Het is enorm sneu voor veel vrijwilligers die altijd met zoveel enthousiasme, passie en liefde komen werken, dat zij in tijden als deze, tijdelijk niet kunnen komen.
Jaagsessies gaan nog altijd door, dat doen we immers voor de dieren. Trainingen gaan ook gewoon door. Alles gaat eigenlijk door. De dagen gaan nog altijd snel voorbij, maar het is een raar gezicht als je naar buiten loopt en een compleet uitgestorven park aantreft.

Vladimir in de binnenbaan

Een primeur achter de schermen! Na een lange tijd van wennen en trainen aan en in de transportkar, is Vladimir de binnenbaan in gelopen. Hij is nu een aantal keer in de baan geweest en is nog wat voorzichtig. Hij onderzoekt de omgeving en oogt relaxed. Na een tijdje vertrekt hij weer en bekijkt hij alles vanuit het binnen verblijf. Hij heeft zelfs al een keer een stukje vlees van de jaagsimulator afgepakt. Wat een kanjer! Wij blijven met hem oefenen en dat doen we voornamelijk als er nog geen bezoekers zijn, zodat hij rustig kan wennen. Een ding tegelijk en stapje voor stapje, want dat werkt voor hem.
In het onderstaande, korte filmpje is te zien hoe Vladimir een grote boei uit de vijver haalt en ermee vandoor gaat.

VIDEO VLADIMIR IN DE BINNENBAAN

Cita en Sita

Tot een paar weken geleden hadden we Cita en Sita in de opvang en die zaten ook nog eens naast elkaar in de verblijven. Cita is helaas overleden, een paar weken terug. Zij had pijnlijke cysten op haar nieren die niet te genezen waren. Ook had zij last van ernstige artrose en heupdysplasie. De pijnstillers werkten niet voldoende meer en het enige dat je dan nog kunt doen voor een dier, is beslissen om haar in te laten slapen. Altijd droevig, maar ook dat hoort bij ons werk als dierverzorger.
De week erna werd Sita geopereerd aan een aantal ontstekingen in haar bek. Ook zijn er tanden en kiezen getrokken. Na een antibioticakuur en pijnstilling, begint Sita nu weer lekker aan stevige botten te knagen en is zij qua humeur weer een stuk vrolijker dan voor de operatie.

Hoe is het nu met


Remy

Remy, onze kleine man. Nouja, zo klein is hij niet meer, maar toch blijven wij als verzorgers hem zien als een grote welp. Hij is inmiddels bijna twee jaar oud en hij bulkt van de energie. Hij ziet er super uit en het jagen gaat steeds beter. Hij heeft moeten leren hoe hij zijn energie en enthousiasme een beetje kan beheersen en dat gaat al heel goed. Hij wordt ook al een stuk behendiger tijdens het jagen. Hij vindt het nog steeds erg gezellig om binnen te blijven hangen en te bekijken wat wij allemaal aan het doen zijn. Hopelijk wil hij, nu het weer lente wordt en de temperatuur stijgt, wat sneller naar buiten.
Ook het brullen gaat hem al goed af, zoals te zien en te horen is in het onderstaande filmpje, waarin hij meebrult met de rest.

VIDEO REMY BRULT MEE

Iwan

Iwan heeft ook flinke stappen gemaakt de afgelopen tijd. De krattraining gaat al beter en hij gaat nu zelfs af en toe met Drago mee de binnenbaan in! Jagen doet hij niet, maar het is al heel wat dat hij nu de baan in gaat. Wij laten de sluis dan open staan, zodat hij terug naar de binnen verblijven kan, zodra hij wil. Iwan doet eigenlijk net als Vladimir, een beetje onderzoek en dan weer terug naar de veilige binnen verblijven, met als verschil dat Vladimir meer ontspannen in de baan loopt dan Iwan. Ook voor Iwan geldt: stapje voor stapje. Het is in ieder geval ook een stuk gezelliger voor Drago, omdat hij niet meer altijd alleen in de binnenbaan is.

Kuma en Valesca

Valesca geniet van de zon

Kuma houdt Vladimir in de gaten

Kuma en Valesca moesten een beetje aan elkaar wennen, toen ze net samen kwamen te wonen. Er kwam een soort samenlevingsovereenkomst tot stand, die voor hen beiden prima werkte. Nu lijkt daar verandering in te komen, in positieve zin. Ze zijn liever naar elkaar, plagen elkaar soms en zoeken elkaar veel meer op. Het is echt een leuk stel geworden! Valesca heeft wel pittige concurrentie van buurvrouw Goha, want Goha is een enorme flirt! Kuma vindt Goha reuze interessant, dus Valesca moet aan het werk! Aan de andere kant zorgt buurvrouw Afrodite ook voor veel vermaak. Zowel Kuma als Valesca vinden trainen ook erg leuk om te doen. Als een van ons voorbij komt lopen, komen ze beiden aan hollen. Het gaat dus heel goed met deze twee.

DOOR DE OGEN VAN DE DIERVERZORGER (BLOG 13)

30 januari 2020

Sandra Kuijmans

Afwatering van de buitenverblijven

Momenteel zijn we druk bezig met de afwatering van de buitenverblijven. In sommige verblijven blijft er na flinke regenval behoorlijk wat water staan. Gelukkig is het niet meteen het hele verblijf en hebben de dieren hier niet zoveel last van. Een heel aantal tijgers loopt er lekker plonzend doorheen. Toch willen we graag dat de dieren een zo droog mogelijk verblijf hebben en bovendien ziet dat er een stuk beter uit. Dit is wel een groot project. Er worden gaten geboord, die we vullen met grof grind. Er wordt een verse laag zand aangebracht, die door middel van kruiwagens naar de verblijven toe wordt gereden, waar het zand dan verder wordt uitgeharkt. Het is zwaar en tijdrovend werk, maar met z’n allen doen we dit natuurlijk met liefde. Over een verblijf doen we met drie mensen ongeveer twee middagen, afhankelijk van de grootte van het verblijf. In sommige verblijven werkt dit voldoende, maar in sommige verblijven niet. In die verblijven moet er grover geschut worden ingezet. Hier worden nu concrete plannen voor gemaakt. Ook hogen we de britsen aan de binnenkant op met zand, waar een lekker bed aan stro wordt neergelegd, voor de koudere dagen. Na een dagje binnen zitten, kunnen de dieren dan weer genieten van een droog verblijf en een warm bed.

Hoe is het nu met

Aslan

Aslan

Aslan is inmiddels ruim vier jaar oud. Hij kwam binnen als een klein bang welpje. Hij vond de wereld om hen heen erg spannend, maar daar is nu niets meer van te merken. Hij is nu volwassen en een stuk groter dan zijn partner Ayla. Hij is niet snel meer bang en bemoeit zich lekker veel met zijn buurman Simba, dat overigens wederzijds is. Jagen vindt hij niet zo interessant. Hij doet meestal alsof hij andere dingen te doen heeft. Als het vlees dan dichterbij komt, krijgt hij het met zijn verrassingsaanval meestal snel te pakken. Hij is gek op zijn Ayla en zij spelen heel regelmatig nog met elkaar.

Ayla

Ayla

Ayla is inmiddels vijf jaar oud. Van dat hele kleine welpje met die schattige stipjes is ook niets meer over. Ayla was als welp wel een stuk feller dan Aslan als welp. Een pittig dame’tje en dat is ze nog steeds. Ze heeft veel energie en we noemen haar wel eens een ninja-leeuw. Dat komt omdat ze wel eens een aanloopje neemt en dan van muur naar muur springt. Echt met vier poten op de muur om, zonder de vloer te raken, via de volgende muur pas weer naar de grond te gaan. Dat deed ze al toen ze klein was. Soms laat ze haar ninja-skills los op Aslan, waarbij ze hem dan als bok gebruikt. Aslan is een stuk sterker dan Ayla, maar lang niet snel genoeg om te volgen wat zijn ninja-vriendin allemaal uithaalt.

VIDEO SPEELSE AYLA

Sya en Chen

Chen

Sya

De zusjes Sya en Chen worden niet vaak besproken. Het zijn twee schuwe panters, die erg gesteld zijn op hun rust. Ze zijn vaak wel actief, maar zodra het te druk voor de deur wordt, positioneren zij zich bovenop hun huisjes of achterin het verblijf. Zij brengen soms het hoofd van buurman Fred op hol, tot ergernis van buurvrouw Ginger. Deze dames jagen niet en gaan ook niet de binnenbaan in. Dat zij netjes binnenkomen tijdens de voerronde, is al heel wat. Omdat deze dames graag buiten zijn, brengen wij zo vaak mogelijk kleine veranderingen aan in hun verblijven, in de vorm van verrijking. Met name geurverrijking vinden zij erg interessant. Het zijn enorme klimmers en zij zitten graag hoog, om de omgeving in de gaten te houden.

Bakari

Bakari

Bakari is het opperhoofd van zijn groep, verder bestaande uit Jessy, Sarabi en Dumi. Het is een goede leider, een rustige, stabiele man, waar zijn dames altijd op kunnen rekenen. Hij maakt zich niet snel druk, maar áls hij zich druk maakt, berg je dan maar! Speels is niet zo, luieren daarentegen, daar is hij een ster in. Het is een goede jager en hij vindt dat ook altijd leuk om te doen. Dat logge lijf bereikt in no time een flinke snelheid en hoewel hij niet erg behendig is, is hij wel vliegensvlug met zijn voorpoten, zodra hij de kans krijgt het vlees eraf te slaan.

DOOR DE OGEN VAN DE DIERVERZORGER (BLOG 12)

12 januari 2020

Sandra Kuijmans

De jaagsimulator

De jaagsimulator is een geweldige manier van verrijking, voor alle dieren die graag de binnenbaan in gaan. Ook is het een soort fysiotherapie voor dieren dat nodig hebben en gewoon sport voor de rest van de dieren, maar bovenal is het voor de dieren een manier om hun natuurlijke gedrag uit te kunnen oefenen, om hun instinct in de praktijk toe te kunnen passen.
Onze jaagsimulator gebruiken wij twee keer per dag. Per dag jagen er vier dieren. In de binnenbaan zijn allerlei obstakels te vinden, zoals de grote rots, wat boomstronken, vijvers en speelgoed. Van deze obstakels maken de dieren heerlijk gebruik buiten de sessies om. Er wordt gebadderd in de vijvers, gespeeld met het speelgoed, nagels gescherpt aan de boomstronken en geluierd op de rots. Tijdens de jaagsessies spelen deze obstakels ook een rol, ze moeten immers ontweken worden. Het jagen traint bij de dieren ook de behendigheid en coördinatie. Ze houden het vlees in de gaten en tegelijkertijd moeten ze de obstakels zien en er handig om -of overheen gaan.

Het systeem 

Het systeem bestaat uit vijf lieren: vier in de hoeken en een in het midden, die door het middelpunt loopt, waaraan wij het vlees hangen. Deze lieren besturen wij door middel van een joystick. Vanaf de galerij hebben wij goed zicht op de hele binnenbaan en op die plek staan we dan ook als we het systeem besturen. We kunnen het systeem kris kras door de baan bewegen en de hoogte bepalen, ook tijdens het sturen kunnen we de hoogte waarop het vlees hangt, aanpassen.

de joystick, waarmee we de jaagsimulator besturen

Van begin tot eindresultaat

Jagen leren onze dieren meestal niet zomaar. Het is toch iets raars, zo’n ding dat boven je hoofd beweegt. Maar toch.. er hangt wel een stuk vlees aan..
Als een dier voor het eerst gaat jagen is het niet meer dan even kennismaken met dat gekke ding. We hangen er een stukje vlees aan en hangen de simulator stil in het midden van de baan, ter hoogte van de sluis waar de dieren door naar binnen komen. Op deze manier zien ze het stuk vlees meteen hangen als ze de baan in komen. Het dier heeft dan de ruimte om op zijn/haar eigen tempo op verkenning te gaan. Wij doen verder niets. Het bewegen van het systeem komt pas bij de tweede keer aan bod. Hij/zij pakt het vlees eraf en dat is het dan. Het is heel belangrijk dat het voor de dieren iets leuks betekent en dat zij geen negatieve associaties krijgen met het systeem. Als het bij de eerste keer opeens zou gaan bewegen en zij schrikken ervan, heb je kans dat ze de simulator eng gaan vinden. Omdat zij dan nog geen positieve associatie hebben met het systeem (het heeft hen nog niets opgeleverd) is de kans dat zij uiteindelijk toch nog gaan jagen, erg klein. Als het de eerste keer goed is gegaan, gaan we het systeem de tweede keer een klein stukje opschuiven. Als dat goed gaat weer een stukje verder etc. Elk dier is anders en wij zullen de snelheid van het opbouwen dan ook aanpassen op het dier zelf. Het doel is, dat zij iets dat zij niet kennen, leuk gaan vinden. Het instinct zit er al in, daar hoeven we niets aan te doen, dus op het moment dat zij op hun gemak zijn met het systeem en het vlees beweegt van hen af, zullen ze er in de meeste gevallen, instinctief achteraan gaan.
Het ene dier wordt er een ster in, Ayla bijvoorbeeld en het andere dier heeft minder interesse, zoals Aslan of Brami.
Hieronder een filmpje van Cesar, die voor het eerst een stukje vlees van de simulator af pakt.

VIDEO 1E KEER JAGEN CESAR

Dumi is een gevorderde jager!

Het vlees

Het vlees dat wij gebruiken is rundvlees. We snijden het in lange, platte stukken van ongeveer 500 gram. Deze vorm en het gewicht zorgen ervoor dat het stukje goed weg te eten is en niet in hun keel kan schieten.
We maken aan het vlees een paar elastiekjes vast, waaraan we een aantal katoenen touwtjes binden. Op deze manier scheurt het vlees, zodra het eraf wordt gepakt/geslagen. Het touwtje (en meestal ook de elastiekjes) blijft dan aan de simulator hangen. Soms is dit niet het geval en eten de dieren ook een stukje touw op. Dit is niet schadelijk, zij poepen het gewoon weer uit. Het was in het begin even puzzelen hoeveel touwtjes en hoeveel elastiekjes we nodig hadden om het stevig genoeg aan de simulator te hangen, zodat het er niet af viel, maar wel los genoeg, zodat de dieren het er makkelijk af kunnen trekken. Na wat trial and error weten we nu precies de juiste verhouding.

de stukjes vlees voor de jaagsessies

Jurjen hangt een stukje vlees op aan het systeem

Bestuurders

Het besturen van het systeem is niet iets wat je zomaar even doet. Er zijn een heel aantal vrijwilligers die hier inmiddels goed in zijn, maar ook zij hebben dat moeten leren. Daarnaast moet je er ook een beetje gevoel voor hebben. Je moet het systeem leren kennen, weten hoe het reageert en daarop in kunnen spelen. Er zit een vertraging in wat je doet met de joystick, ten opzichte van wat het systeem vervolgens doet. Je bent dus altijd ‘vooruit aan het sturen’. Ook zijn er bepaalde veiligheidsmarges ingesteld, zodat je niet met het systeem het glas van de galerij kunt raken. In die veiligheidszones moet je niet komen tijdens het sturen, omdat het systeem dan in een noodstoring gaat. Het doet dan niets meer en het dier zal dan eerst uit de baan gehaald moeten worden (afhankelijk van waar het systeem tot stilstand komt), zodat we de storing eruit kunnen halen. In het heetst van de strijd is het soms lastig om te voorkomen dat je in een veiligheidszone terecht komt, zeker bij hele goede jagers. Iemand die een beetje technisch is aangelegd en een goede hand-oog-coördinatie heeft, zou dus het systeem kunnen leren besturen, maar daarmee kun je nog niet jagen! Het tweede, nog belangrijkere deel is dat je kunt inspelen op wat de dieren doen in de baan. Daarvoor moet je de dieren vrij goed kennen om enigszins in te kunnen schatten wat ze gaan doen en waar hun eventuele zwaktes liggen. Bovendien ben je vooruit aan het sturen, dus de voorspelling van het gedrag van het dier is extra belangrijk. Je moet ervoor zorgen dat de dieren hun lichaam op de juiste manier kunnen gebruiken. Sprongen zijn prima, maar wel de goede kant op. Sommige dieren kunnen de obstakels nog niet zo goed ontwijken, terwijl zij op het vlees letten. Alle beginnende jagers moeten dit nog een beetje leren. Bij dit soort dieren moet je dus zorgen dat je om de obstakels heen stuurt. Sommige dieren kunnen hele gekke sprongen maken. Bij dit soort dieren hangen we het vlees wat lager (zodat ze niet springen), zo ook bij beginnende jagers. Ook kun je bijvoorbeeld hoog beginnen en naarmate de sessie vordert, het vlees wat lager hangen. Tijgers en leeuwen jagen ieder op een andere manier en ook per individu is het weer verschillend. Dan als laatste moet je onder druk snelle en adequate beslissingen kunnen nemen en daar vervolgens snel naar kunnen handelen. Het systeem besturen doe je dus niet zomaar. Hieronder een filmpje van Patrick, die in opperste concentratie de jaagsimulator bestuurt.

VIDEO PATRICK BESTUURT DE JAAGSIMULATOR

Het praatje

Voorafgaand aan de jaagsessie wordt er een bandje afgespeeld, waarin het een en ander wordt uitgelegd over de jaagsimulator. Vervolgens houden wij voordat we starten nog een kort praatje over het dier dat gaat jagen. Over waar het dier vandaan komt en hoe het meestal jaagt. Op die manier weten de bezoekers wat ze ongeveer kunnen verwachten, maar het komt regelmatig voor dat de dieren iets totaal anders gaan doen, dan dat wij net hebben staan vertellen. Altijd fijn…

Patrick houdt ‘het praatje’

NH nieuws

NH nieuws maakt een al enige tijd een soort serie, genaamd ‘Remy en zijn vrienden’. Daarvoor komt NH nieuws regelmatig bij ons filmen. Het gaat niet altijd over Remy en ook wordt de rest van Hoenderdaell erin meegenomen. Afgelopen donderdag kwamen zij weer opnames maken. Dit keer van Cesar tijdens het jagen. Het was de tweede keer dat Cesar ging jagen. Patrick deed het interview en heeft weer ontzettend zijn best gedaan. Het kan soms best spannend zijn om een interview te geven met een camera vrij dicht op je neus. Maar hoe vaker we het doen, hoe makkelijker het wordt.

Patrick geeft een interview aan NH nieuws

DOOR DE OGEN VAN DE DIERVERZORGER (BLOG 11)

26 december 2019

Sandra Kuijmans

Een grote interne verhuizing

Soms komt het wel eens voor dat we een interne verhuizing doen. Sommige dieren verhuizen dan naar een ander verblijf. Met het vertrek van dieren en de komst van andere, nieuwe dieren, kan het in sommige gevallen beter zijn, om bepaalde dieren te verhuizen. Dit kan verschillende redenen hebben. Bijvoorbeeld omdat sommige dieren elkaar als buren niet zo aardig vinden, of juist wel! Omdat dieren meer ruimte nodig hebben en andere weer wat minder. De grotere groepen krijgen ook de grootste verblijven. Ook is het voor sommige dieren juist weer interessant en leuk om in een nieuwe omgeving te komen. Dit is op zich ook een vorm van verrijking.
Dit keer is er weer zo’n interne verhuizing geweest. De redenen waren bijvoorbeeld omdat we Bohdana en Bombay naast elkaar willen zetten, om te kijken hoe dat gaat. Iwan en Drago hebben iets meer ruimte nodig, omdat zij elkaar regelmatig in de weg lopen. Altijd leuk om het resultaat te zien, maar hoe doen we dat hier achter de schermen? Er gaat nogal een logistieke planning aan vooraf. Omdat Cita en Aïsscha om en om naar buiten gaan met Tyson, zit altijd een van de twee binnen. Die moeten we dus ergens ‘parkeren’. In dit geval moet niet alleen een van hen ‘geparkeerd’ worden, maar ook Goha.
Zo is het gegaan:
’s Morgens hielden we de te verhuizen dieren binnen (Bohdana, Aslan en Ayla gingen nog wel even naar buiten). De rest van de dieren kon naar buiten. Toen parkeerden we eerst Goha in het binnenverblijf van Remy. Daarna parkeerden we (in dit geval) Cita in het binnenverblijf van Simba. Toen konden de eerste dieren naar hun nieuwe verblijf. Tyson en Aïsscha konden nu naar buiten in het oude verblijf van Goha. Goha stak toen door de binnenbaan over en parkeerden we in het binnenverblijf van Afrodite. Aslan en Ayla konden nu naar binnen en meteen weer naar buiten in het oude verblijf van Tyson. De groep van Brami, Laksmi en Sita, staken over door de binnenbaan en zij konden direct naar buiten in het oude verblijf van Aslan en Ayla. Vervolgens kon Cita terug naar haar binnen-blijf-verblijf. Iwan en Drago konden toen naar het oude hoekverblijf van Brami. Bohdana kwam naar binnen en kon direct naar buiten in het oude verblijf van Drago en Iwan. Als laatste kon Goha naar buiten in het oude verblijf van Bohdana. Volgen jullie het nog?
Daphne en ik zijn daarna een rondje gaan lopen over het verzorgerspad, om te kijken hoe alle dieren het vonden in hun nieuwe buitenverblijf. Dat ging allemaal goed. Aslan was zich wel wat aan het uitsloven, waar Cesar op reageerde, maar na een paar dagen ging dat al een stuk beter.

Video Aslan en Ayla naar buiten in hun nieuwe verblijf. Aslan vindt het toch een beetje spannend.

Special-needs dieren

We hebben behoorlijk wat oudere dieren in de opvang en leeftijd komt vaak met gebreken. Dat betekent dat we ook wat dieren hebben, die het een en ander mankeren. Zij krijgen daar een aangepaste verzorging voor. Hierna zal ik wat voorbeelden noemen.

Tyson, Cita, Aïsscha en Laksmi

Tyson
Tyson is een oud-circustijger van 15 jaar. Tyson loopt een beetje vreemd, hij waggelt met z’n achterhand en loopt een beetje stram. Hij staat ook niet zo stevig op zijn poten. De oorzaak kan van alles zijn, bijvoorbeeld een neurologische afwijking, in combinatie met artrose. Echt zeker weten doen we dat niet. Dat zouden we kunnen laten onderzoeken, maar we hebben daar niet zoveel aan, omdat we er uiteindelijk niets aan kunnen veranderen.
Wat we wel kunnen doen, is het hem zo comfortabel mogelijk maken. Hij heeft in het binnenverblijf een bandslang-bed en een stro-bedje. In de winter houden we hem ’s nachts binnen, om hem te beschermen tegen de kou. Kou komt stramme gewrichten nooit ten goede. Ook krijgt hij dagelijks glucosamine (om de gewrichtsbanden te versterken). De laatste tijd hebben we het idee dat hij wat meer begint te drinken. Bij grote katten kan dit (zeker in combinatie met ouderdom) duiden op nierproblemen. Aan nierproblemen kun je bij grote katten niets doen. Uiteindelijk zal dat leiden tot euthanasie, maar zolang zo’n dier nog zichzelf is en goed in zijn vel zit, is daar geen reden toe. Of het inderdaad nierproblemen zijn, zal de tijd uit moeten wijzen.

Cita
Cita is een oud-circustijger van 12 jaar. Zij heeft last van artrose, zowel aan de voorpoten als de achterpoten. Wat je veel bij haar ziet, is slecht lopen en opstartproblemen. Opstartproblemen betekent dat ze na langere tijd liggen, moeizaam overeind komt en vervolgens de eerste tijd stram loopt. Na een paar minuten begint ze beter te lopen, maar echt goed wordt het niet. Ook voor haar geldt dat de kou haar nu niet ten goede komt en om die reden blijft ook zij, ’s nachts binnen in een lekker zacht bedje (stro of brandslang). Cita krijgt net als Tyson dagelijks glucosamine. Cita’s humeur wordt ook minder. Ze heeft inmiddels pijnstilling gekregen, waar haar humeur ietsje beter van is geworden, maar niet veel. We houden haar goed in de gaten

Aïsscha
Aïsscha is een oud-circustijger van 15 jaar oud. Zij is de zus van Tyson en ook zij loopt (net als Tyson) vreemd. Zij heeft datzelfde waggeltje in haar achterhand. Dit versterkt ons vermoeden dat het iets neurologisch is. Het feit dat zij beiden zo lopen én broer en zus zijn, kan ook duiden op iets erfelijks, bijvoorbeeld ontstaan door inteelt. Aïsscha heeft ook artrose en heeft hiervoor pijnstilling gekregen. Bij haar heeft dit zichtbaar effect. Als een jong lammetje springt zij soms weer in de rondte. Haar humeur is ook aanzienlijk verbeterd. Het neemt niet weg dat het een dier op leeftijd is en de artrose er niet mee verholpen is. Het is puur het verzachten van de symptomen. Ook Aïsscha krijgt dagelijks glucosamine en ligt binnen op een zacht bedje.

Laksmi
Laksmi is ook een oud-circustijger van 16 jaar. Zij is onderdeel van de groep van Brami. Het is een pittige dame die eigenlijk niets mankeert, op beginnende staar na. Naast het feit dat we het kunnen zien aan haar ogen, merken we het ook tijdens het jagen. Als het vlees snel weg beweegt, uit haar gezichtsveld, lijkt ze het vlees ook echt even kwijt te zijn. Zij is het vlees dan ook sneller kwijt dan andere dieren. Verder is zij nog in topconditie, maar je kunt toch aan haar licht grijs wordende snoetje zien, dat ook zij ouder wordt.

DOOR DE OGEN VAN DE DIERVERZORGER (BLOG 10)

29 november 2019

Sandra Kuijmans

Een lang blog dit keer, maar er is dan ook een hoop gebeurd bij stichting leeuw!

Spannende tijden

De afgelopen weken waren spannend. Simba, Isolde, Hugo en Ambra zouden gaan vertrekken naar Zuid-Afrika. De aanloop er naartoe was weer een rollercoaster van geregel en soms even beseffen dat je binnenkort afscheid moet gaan nemen. Allemaal hadden we een goede band met deze vier leeuwen. Ieder op zijn eigen manier. Het zijn ook wel vier persoonlijkheden, die even vertrekken. Totaal verschillend van elkaar, maar allemaal leuk. Twee unieke koppels, die je het zo ontzettend gunt om te genieten in Zuid-Afrika. Het meest stressvol was het voor collega Daphne. Zij regelde de hele papierwinkel rondom het transport, de benodigde keuringen en gezondheidscontroles. Ook al is het niet de eerste keer, het blijft altijd een opluchting als alles geregeld is. Collega Saskia heeft veel krattraining met de leeuwen gedaan. Die krattraining moest met het inladen dan ook zijn vruchten gaan afwerpen. Collega Jurjen heeft de laatste week veel praktische dingen geregeld. Sluiten de kisten allemaal goed? Passen de slotjes er goed op? Kunnen ze verzegeld worden? De kisten moeten worden afgekit en schoongemaakt. Uiteraard hebben de leeuwen, de dag voor vertrek, allemaal nog even gejaagd met onze jaagsimulator.

De transportkisten staan klaar

Dan is het zover. De dag van vertrek. Iedereen was toch een beetje zenuwachtig, hopende dat het inladen in de transportkisten allemaal goed zou verlopen. We bespraken nog even de volgorde van inladen. Aan het begin van de middag hebben we het pand van stichting leeuw gesloten, om in alle rust in te kunnen laden. De dierenarts was inmiddels aanwezig, voor als er toch een dier verdoofd zou moeten worden. We zetten de eerste transportkist vast aan het binnenverblijf en Hugo werd naar binnen gehaald.

Voor Hugo was het een ‘gewone training’, met als verschil dat deze keer, de kist achter hem werd gesloten. Vervolgens reden we hem naar buiten en kon hij de bus in. Dat was één, nog drie te gaan.

Hugo in de transportkist

Ambra was aan de beurt en ook zij stapte snel en vrolijk de kist in. Ambra was volledig op haar gemak. Ze leek het zelfs wel leuk te vinden allemaal. Op de foto hieronder is te zien hoe ze een stukje vlees nog even ‘dood schudt’, voordat ze het doorslikt.

Nieuwsgierig keek ze vanuit de kist, waar ze naartoe zou worden gereden. Ook toen ze naast Hugo in de bus zat, was ze er ontspannen bij gaan liggen. Ze groette ons nog even toen we tegen haar praatten, door haar snuit even tegen het luik van de transportkist aan te duwen. Dat ging allemaal soepel!

Hugo en Ambra in de bus

Nu Simba. Simba stapte ook vlot in de kist, dankzij de krattraining, want Simba is van nature wat wantrouwender dan Hugo en Ambra. Dan nu de lastigste, Isolde.. Isolde heeft ook (net als Simba) wat meer krattraining nodig gehad dan Hugo en Ambra, omdat zij (net als Simba) wantrouwend van aard is. Het duurde even, maar uiteindelijk is ook Isolde, zonder verdoving, de kist in gestapt. Wat een opluchting! Ze zitten er allemaal in en dat binnen een uur en een kwartier! Simba en Isolde werden in een andere bus geladen.

Simba en Isolde in de bus

Vervolgens gingen de twee bussen (collega Saskia ging ook mee naar Schiphol) achter elkaar aan, naar het vliegveld. Jurjen en ik stonden naast elkaar voor de entree van stichting leeuw, te kijken hoe de bussen vertrokken. ‘Daar gaan ze’, zeiden we tegen elkaar. Terug naar de orde van de dag, want er moest nog gevoerd worden. Eenmaal bij de verblijven van de vier leeuwen aangekomen, is het heel gek om die leeg te zien, met als toppunt het lege brandslangbed van Hugo en Ambra, waar zij altijd (echt elke dag) samen in lagen. Dan besef je dat ze echt weg zijn.

Het lege brandslangbed van Hugo en Ambra

Toen aan het einde van de dag alle leeuwen tegelijk gingen brullen (dat doen ze altijd na het eten), misten we heel wat volume.
De volgende ochtend hielden we de vlucht via flightradar in de gaten en zodra ze geland waren, was iedereen opnieuw opgelucht. Nu nog de papierwinkel controles en dan opladen om naar Emoya te vertrekken. Met smart zaten we te wachten op nieuws en foto’s van Robert en Patrick, vanuit Johannesburg. We kregen goed nieuws en mooie foto’s! Uiteindelijk zijn ze dezelfde dag nog uitgeladen bij Emoya en zij kwamen allemaal ongehavend de kisten uit. Het zit erop. Ze kunnen uitrusten. En wij ook! Het was een succes.

Simba B verhuizen

Doordat de vier leeuwen zijn vertrokken, kwamen er twee verblijven vrij. Het ene verblijf is voor Cesar en Elsa en het andere verblijf is voor Simba B, die tot nu toe zijn buitenverblijf moest delen met Remy. Om en om gingen zij dan naar buiten. Simba B hebben wij nu verhuisd naar het oude verblijf van Hugo en Ambra. Simba was de hele dag druk in de weer. Alles moest onderzocht worden in zijn nieuwe buitenverblijf en ook met de nieuwe buren moest er (door de spleetjes van de schutting) kennis gemaakt worden. Hier en daar een brul, maar ze wennen snel aan elkaar. Simba B is ook gek op die brandslangbedden en wat een geluk. Hij heeft nu een extra grote variant in het binnenverblijf (die van Hugo en Ambra) en ook nog eens een buiten-brandslangbed! Het allerbelangrijkste is natuurlijk dat zowel Simba B, als Remy, nu een eigen buitenverblijf hebben en dus de hele dag naar buiten kunnen. En dan nog, hangen ze de helft van de tijd binnen…

VIDEO SIMBA B NAAR BUITEN

Cesar en Elsa

Ook was het tijd voor Cesar en Elsa om te verhuizen, vanuit de quarantaine naar stichting leeuw. Al na een aantal dagen krattraining liep Cesar de transportkar in en kon hij vervoerd worden. Elsa was geen probleem, want zij speelde vanaf de eerste training al in de transportkar. Elsa is onbevangen, niet snel bang en ontzettend speels! Zij vond de transportkar meteen al heel interessant, nog meer speelruimte! Ze deden het meteen al zo goed, dat zij na een nachtje binnen, de volgende ochtend lekker naar buiten mochten. Ook dat ging meteen goed. Wel even kennis maken met het schrikdraad, want dat kenden zij nog niet. Ik roep dan meestal automatisch ‘pas op!’, maar geen leeuw die zich daar wat van aantrekt natuurlijk. Ze gingen direct op onderzoek uit en er werd ook gelijk al lekker gespeeld. Vooral door Elsa, die Cesar dan uitdaagt en hem in zijn kont bijt. Cesar had het echter nog te druk met alle nieuwe indrukken. Spelen komt later wel. Ze zijn in ieder geval goed op hun plekje. Het is, als je over het verzorgerspad loopt, een beetje een vreemd gezicht. Al die nieuwe dieren in de oude verblijven van Hugo & Ambra en Simba & Isolde, maar verandering is bij stichting leeuw juist goed. Het is precies waar we het allemaal voor doen. We verwachten dat Cesar en Elsa snel de binnenbaan in kunnen en dat ook zij zich binnenkort lekker kunnen uitleven op de jaagsimulator.

VIDEO CESAR EN ELSA NAAR BUITEN

DOOR DE OGEN VAN DE DIERVERZORGER (BLOG 9)

7 november 2019

Sandra Kuijmans

De donateursdag

Op 2 november hadden we onze jaarlijkse donateursdag. Het was weer een succes! Een gezellige dag met enthousiaste mensen!
De aanloop ernaartoe is meestal een beetje stressvol. Er moet een hoop geregeld worden, met name door onze collega’s die op kantoor zitten. Bij ons viel het mee. Er werd een jaagschema opgesteld en de dier presentaties werden gemaakt (een hoop foto’s en video’s uitzoeken!). Het is ook dit jaar allemaal gelukt. Er stond een rad van fortuin, waar vele mensen iets gewonnen hebben, de jaagsessies verliepen vlekkeloos en de dierpresentaties werden goed ontvangen. Een ontspannen dag, voor de dieren, voor ons team en voor alle donateurs.

Patricia presenteerde het Rad van Fortuin

Aize hielp met draaien aan het Rad van Fortuin

Joan, Frodo en Sabra hielpen o.a. in de Stichting Leeuw Shop

Sandra gaf de hele dag presentaties over de dieren

Verhuizing Hugo, Ambra, Simba en Isolde

De verhuizing komt steeds dichterbij. Inmiddels is het nieuws van de nieuwe Lions foundation in Zuid-Afrika naar buiten gebracht (mooi, dan hoeven wij onze mond niet meer te houden!). Uiteindelijk gaan ook Hugo, Ambra, Simba en Isolde daar heen, maar eerst vertrekken zij nog naar Emoya. Zodra alles klaar is op de andere locatie, zullen zij daarheen verhuizen. Er is in de afgelopen tijd veel krattraining met ze gedaan en dat doen ze allemaal heel goed. Dit zorgt weer voor een ontspannen manier van inladen, met zo min mogelijk stress.

Update over de kartonnen kathedraal

In het vorige blog schreef ik dat we een kartonnen kathedraal hadden gekregen van Joyce. We wisten toen nog niet aan wie we hem zouden geven. Sya en Chen hebben hem gekregen en redelijk intact gehouden. Daardoor kon hij nog een rondje mee en heeft Fred ermee mogen spelen met onderstaand resultaat:

Hoe is het nu met:

Vladimir

Het gaat heel goed met Vladimir. Hij leidt een rustig leventje, met zo z’n eigen gewoonten. Hij staat echter zeker niet stil! Hij krijgt regelmatig een groot gedeelte van de gang om in te lopen, met aan het einde, de transportkar naar de baan. Het luik naar de baan blijft voorlopig nog even dicht, maar hij kan al wel in de transportkar komen. Dit doet hij sinds kort ook! Als hij echt helemaal vertrouwd is met de transportkar (en dat kan nog wel even duren) zouden we op een dag het luik naar de baan open kunnen zetten en wie weet kan onze Vladimir dan ook genieten van de binnenbaan!

VIDEO VLADIMIR IN DE TRANSPORTKAR

Drago

Drago is maar een druk bezette man. Hij vermaakt zich met zijn broer Iwan en buiten is hij altijd in de weer. Spelen met speelgoed, heen en weer rennen met buurman Vladimir en alles weer opnieuw onderzoeken. Binnen ligt hij altijd heerlijk op zijn brits, maar hij is ook regelmatig in de baan te vinden. Daar jaagt hij, neemt hij alle nieuwe geuren uitgebreid in zich op, hij sjouwt boeien door de baan heen en hij neemt altijd wel even een duik in een van de vijvers. Ook is hij altijd in voor een training!

VIDEO DRAGO MET ZIJN BOEI

Simba b

Simba b is nog niet zo lang bij ons en hij heeft een naar verleden achter de rug. De reis hier naartoe was hectisch en stressvol. Van dit alles is niets meer te merken! Het is een hele blije leeuw, jong, speels en zelfverzekerd. Ondanks dat hij geen nagels meer heeft, kan hij prima jagen. Jagen met een galerij vol mensen is ook geen probleem! Hij geniet hier, van zijn heerlijk brandslangbed, van de binnenbaan, van de rust buiten, maar ook van het gluren naar bezoekers en zijn buren.